Iedereen kan een eigen blog beginnen, en zijn 'onzin' over het web uitspuien. Daardoor wordt het, lijkt mij, steeds lastiger om het kaf van het koren te scheiden. Enerzijds is de beschikbaarheid van informatie hoger dan ooit te voren: waar we voorheen afhankelijk waren van een redactie, een gelimiteerde informatiestroom, en vooral gekleurde informatie, kunnen we nu zelf op zoek naar interessante berichten, websites, mensen en meningen. Nooit meer afhankelijk van wat een eindredacteur denkt dat ik interessant vindt, ik maak gewoon mijn eigen krant/magazine/whatever!

Tegelijk zorgt dit ervoor dat het steeds moeilijker wordt om het echt goede eruit te pakken. Want: als je eenmaal een kanaal hebt waar voor jou interessante informatie opstaat, is het makkelijk: bookmarken, in de rss reader, volgen op twitter of wat dan ook. Alleen, voordat je dat bewuste kanaal te pakken hebt ben je wel even bezig.

De grap is dat we dan de oude mechanismen van eindredactie weer proberen op te graven als de oude, al begraven lijken uit een vervlogen medialandschap die ze zijn. Sites als digg, reddit en het dramatische Nederlandse equivalent nujij zijn bedoeld om door middel van de stem van de massa toch een beetje eindredactie te krijgen. Dat die sites uiteindelijk weer kapot gaan aan manipulatie, effectbejag en het feit dat de stem van de massa meestal dusdanig voorspelbaar is dat nieuwe content geen kans krijgt, doet er even niet toe: het gaat om het idee: blijkbaar is het toch lastig om zonder iemand of iets (want 'de massa' is meer een iets dan een iemand) die het in ieder geval deels voorkauwt. De tweakers frontpage bestaat nog steeds, ondanks de schat aan informatie in het forum, of in de tweakblogs.

Hoe meer informatie beschikbaar komt, hoe meer ik denk dat we afhankelijk gaan worden van bepaalde filtermechanismen. Voorbeelden zijn de suggested users bij twitter, of verzamelpunten van mensen met globaal dezelfde interesses, zoals tweakblogs (waarbij je er vanuit kunt gaan dat vrijwel iedereen een bepaalde affiniteit heeft met technologie), of zoals de eerder genoemde digg-websites. Zonder is het immers ontzettend moeilijk om iets te vinden dat strookt met je interesses.

Alleen, juist die mechanismen zorgen er, denk ik, voor dat het voor nieuwe stemmen erg lastig gaat worden om er tussen te komen. Zoals het bij digg vaak de 'usual suspects' zijn die bovenaan eindigen, zo is elk filtermedium gevoelig voor ons-kent-ons, kringetjes en ingewijden.

Ik ben er van overtuigd dat de eerste echt werkende manier van content curation, om hier wat aan te doen, enorm groot kan gaan worden. Ik, als internetgebruiker, krijg zo'n bak aan informatie over me heen dat het zal moeten. Help!

A question I often ask myself is how I should present myself as a web worker. 2 years ago I founded 4za, a design company that exists out of me, myself and I (with the welcome help of some people around me, sometimes). However, clients do not refer to me as ’4za’, nor as a company: they refer to me as Roy.

All too often I see a companies website (which I know is a one man gig) talking about ‘what we can do for you’ and ‘how to reach us’. And, to be honest, the first year I too had loads of this corporate talk on my website. Even worse, in the beginning it wasn’t even clear who the person behind my own company was, almost as if I was ashamed to be working ‘alone’ and not being a ginormous corporation.

After realizing this, I decided to stop ‘faking’ and just be clear about who I was, what I could and couldn’t do, and started being honest about still studying. Still as ’4za is Roy’ though, not as ‘Roy’. I thought this would lead to questions and maybe less work, but it didn’t.

However, sometimes I still feel like I’m hiding behind an arbitrary company name instead of just presenting myself as myself. This has it’s advantages, such as being able to make invoices and communication look professional and pay-worthy, but often makes me feel uncomfortable.

Of course communicating with my real name has it’s advantages: it would reduce communication complexity and would give clients an even better idea of what to expect. There are some disadvantages too however: the aforementioned professionalism will seem lower, and it becomes impossible to easily start working with somebody else.

The last point seems to become important in the near future, as my brother seems to start designing too. He has already done some website designs, and continues to progress. It would be nice to be able to help customers together, dividing some work and being able to do a bit less in periods with a lot of school work (where, of course, the other person has to do a little more that week). If I were him I wouldn’t agree starting a company together that is named after the other person too.

Whether or not to use your real name as outward company name or not is a question which is, I think, important to a lot of single-employee business-owners like myself. For now, I’ll stick with the hybrid personal-name/business-name combination, but I really think that within now and the next few months my personal name will become more prominent, of course at the expense of 4za. Time will tell, that’s the one thing I am sure of…

I was in a bus today. Not that special, as I use public transport nearly every day, but in front of me there were to women sitting next to each other, each of them calling somebody. At some moments their two conversations seemed to merge into one, incoherent but synchronized, but both in their own small worlds, seemingly not aware of the world surrounding them.

A similar thing, I think, can be seen in the world as a whole. New communication methods, most of them digital of course, make it possible to talk to people that are at the other end of the world, for free. The real-world communication restraints that limited us are non-existent now.

This development of course positively affects our abilities to consume and produce knowledge, but has, I think, also has a less positive effect: groups become more shielded from the outer world. Groups specialize as it is a lot easier to find group member with exactly the same interests and skills (or at least, almost).

Talking to the man standing next to you at the bus stop is no more; learning new stuff means deliberately searching for it and trying to find the groups that belong to it. Gone is the coincidental new knowledge, gone is the accidental new acquaintance.